 |
 |
 |
|
||
  |
Doopsgezinden De Doperse beweging is in 1525 ontstaan in Zwitserland. In die tijd rijst er op verschillende plaatsen verzet tegen de heersende Katholieke godsdienst. De Dopers staat een radicale hervorming voor ogen: zij willen de doop op volwassen leeftijd invoeren en verzetten zich tegen de grote invloed van de staat in de kerk. De eerste gemeenten in ons land ontstaan rond 1530. Het centrale gezag begint al snel de aanhangers van de nieuwe leer te vervolgen. Onder de druk hiervan en omdat men het Koninkrijk op Aarde wil voorbereiden, komt een kleine groep Dopers op enkele plaatsen tot geweldadigheden. Veel Dopers distancieren zich echter hiervan en leggen juist de nadruk op geweldloosheid. Voor de overheid zijn deze gebeurtenissen aanleiding de vervolgingen te verzwaren. Vele Dopers worden in ons land ter dood gebracht. Het is in deze tijd dat Menno Simons de leiding van de Doperse beweging op zich neemt. In 1559 krijgen de Doopsgezinden in ons land een beperkte godsdienstvrijheid. Pas in 1796, in de Franse tijd, komt een volledige gelijkstelling met andere kerkgenootschappen tot stand. De Doopsgezinden kenmerken zich door het verwerpen van de kinderdoop, waartegenover zij de doop op volwassen leeftijd kennen op basis van persoonlijke geloofsbelijdenis. Ook weigeren de Doopsgezinden het afleggen van de eed. Een oude regel - geen wapens dragen - is tegenwoordig door velen prijs gegeven. Ook bestaat geen bezwaar meer - zoals vroeger - tegen het bekleden van overheidsambten. De Doopsgezinden kennen geen dogma's en ze willen zich in de eerste plaats richten op daadwerkelijk christendom. In de loop der eeuwen hebben de Mennonieten zich over de gehele wereld verspreid. Zo zijn er nu bijna 900.000 Doopsgezinden die in alle delen van de wereld wonen. |
 Zwitsers Dopers stel in Basel, omstreeks 1800.  Amish - orthodoxe doopsgezinden - in Amerika werken gezamelijk aan een schuur. |
||